Posts by christos:
- Η απλή επιθυμία. Δηλαδή, σε θέλω – με θέλεις. Δεν μπορεί να είναι ακριβώς έτσι. Αυτό είναι μεταβλητό.
- Το τρελλό και ανεξέλεγκτο πάθος. Φεύγει, πάει, το παίρνει ο άνεμος. Μετά τι μένει; Η αναζήτηση για νέο πάθος.
- Δεν είναι κάτι του μυαλού. Αν ήταν θα μπορούσα να το εξηγήσω μάλλον.
- Δεν μπορεί να είναι κάτι βιολογικό. Επηρεάζει μεν το βιολογικό μέρος αλλά δεν φαίνεται να είναι έκκριση αδένων.
- Αναρωτήθηκα μήπως είναι κάτι που κάποιος άλλος άνθρωπος μπορεί να μεταδώσει. Χμ. Δεν νομίζω. Κολλητικό δεν είναι. Κολλητικός όμως ανακάλυψα είναι ο έρωτας. Άλλο έρωτας όμως και άλλο αγάπη.
- Δεν είναι η ίδια για τους γονείς και τα παιδιά και η ίδια για μια/έναν σύντροφο. Χμ, δεν είναι;
- Υπάρχει και η αγάπη με την πνευματική έννοια. Κι αυτό θέλει έρευνα.
Σε χρόνο παρελθοντικό ή μελλοντικό
Απριλίου 25th, 2010
Αναρωτήθηκα έντονα κάποια στιγμή, ορμώμενος από ένα video που είδα στο youtube τι σημαίνει το να ζει κανείς σε χρόνο άλλο πλην του τώρα. Δηλαδή όχι απλά του τώρα, αλλά του αυτή τη στιγμή. Δηλαδή, κάθε στιγμή να είναι κανείς παρών. Χωρίς να το σκέφτεται. Ας πούμε απλά να το απολαμβάνει. Πολλοί έχουν μιλήσει για αυτό και δεν είμαι ο πρώτος. Απλά, θα έλεγα ότι θα καταθέσω κάτι που βίωσα.
Συνήθως έχουμε την τάση να μιλάμε για ευχάριστα που μας έκαναν εντύπωση και όχι τα δυσάρεστα. Για εμένα ήταν και δυσάρεστα και ευχάριστα. Όπως το δει κανείς, θα έλεγα παλιά, αλλά μου φαίνεται πλέον η φράση αυτή σαν να μην στέκει στα πόδια της με κάποιο νόημα. Συν αυτό ήρθε και μια σχετικά πρόσφατη συζήτηση που είχα στο Φατσοβιβλίο (aka Facebook).
Μάθημα ένα – Παρελθοντικό
Ανάμνηση ανθρώπου και καταστάσεων καθόλου ευχάριστων. Βασικά μίγμα. Ακολουθούν σενάρια στο νου και σκέψεις όπου βγαίνουν συμπεράσματα για μελλοντικές καταστάσεις βασιζόμενες σε πληροφορίες του παρελθόντος. Κι άλλες σκέψεις ακολουθούν, ακολουθούμενες από μερικά κυβικά άλλων. Καταντάει τόσο ενοχλητικό που αποφασίζω διακοπή σκέψεων και υποβολή του σώματος σε μορφή άσκησης ώστε να συγκεντρωθώ σε κάτι άλλο. Καινούριο. Και εκεί πάνω μου έρχεται! Τελικά, οι σκέψεις δεν είναι καθόλου χρήσιμες ως μορφή γνώσης. Όντως! Δίκιο είχε που το έλεγε εκείνος ο άνθρωπος. Η γνώση που έχουμε στην ουσία για μια κατάσταση ή έναν άνθρωπο είναι η γνώση του παρελθόντος. Όπερ, μούχλα και παλιά νέα. Μέσα από αυτή την παλιατζούρα έχουμε την τάση να ζυγίζουμε καταστάσεις και ανθρώπους και να κινούμαστε ανάλογα. Δεν είμαστε ανοικτοί στο καινούριο. Στο να αντιμετωπίζουμε κάθε κατάσταση σαν να είναι η πρώτη φορά που τη βλέπουμε. Σαν ένα παιδί που ανακαλύπτει την φρυγανιέρα. Είναι κάτι μαγικό για αυτό το παιδί. Ζυγίζουμε, λοιπόν, και κρίνουμε και λέμε ο τάδε που μου είχε κάνει αυτό (π.χ. το στραβό) ή έχω αυτή την άποψη (π.χ. την καλή) για αυτόν σήμερα έκανε κάτι στραβό και να που είχα δίκιο/άδικο.
Και έτσι πάει το πράγμα. Συγκριτικά.
Φυσικά μπορεί το αποτέλεσμα του να είμαστε παρόντες σε μια στιγμή, στη στιγμή, στο αυτό παράδειγμα να φέρει την ίδια κατανόηση(;) . Αμ δε. Θα φέρει άλλη καλύτερη. Για σκεφτείτε πότε κλείσαμε κάποια φορά τα μάτια μας και ανοίγοντάς τα αντικρύσαμε κάτι που δεν μπορούσαμε να πούμε με μια λέξη ή μια φράση τι είναι αυτό. Που δεν είχε περάσει σαν πληροφορία ήδη στον εγκέφαλό μας. Που δεν ήταν ανάκληση μιας ανάμνησης. Απλά το κοιτάγαμε με μια ειλικρινή περιέργεια; Ίσως να είναι εκεί το μυστικό. Η σύγκριση γίνεται μόνο μέσα από τα πράγματα που έχουμε ήδη μια Χ πληροφορία καταχωρημένη στον εγκέφαλο. Αν όμως κόψουμε αυτή την αλληλουχία τότε η κατανόηση για οτιδήποτε βιώνουμε επεκτείνεται. Δεν μένει εκεί. Γιατί δεν βρίσκει τοίχο! Χμ…
Μάθημα δεύτερο – Μελλοντικό
Τυχαίνει αυτό που συνήθως λέμε «μια στραβή». Ήταν όμως μια ενδιάφερουσα »στραβή». Στο νου ξεκίνησαν τα σενάρια περί μελλοντικών εξελίξεων και πως αυτό θα πάει. Το ευχάριστο ήταν να δω ότι μερικά πράγματα από όλα αυτά που περιελάμβανε η «στραβή» δεν με άγγιζαν. Από την άλλη άλλα μου κούνησαν για τα καλά κάποιες σταθερές που νόμιζα ότι είχα καταλάβει και τις έκαναν μεταβλητές. Και τότε παρέμεινα αναλογιζόμενος και διαλογιζόμενος γιατί δημιουργείται όλο αυτό (αφού φυσικά σε πρακτικό επίπεδο δόθηκε λύση στη στραβή) και τι σημαίνει αυτό για εμένα. Τουτέστιν ποιο είναι το μάθημα της ημέρας, το άφησα λίγο φλου να με οδηγήσει η κατάσταση στο πως θα μάθω. Έπεσα λοιπόν πάνω σε ένα videάκι (πάλι, στο youtube. σ.σ. δεν κάνω διαφήμιση, απλά αυτό παρακολουθώ) και εκεί με κάποιο ανεξήγητο τρόπο ξαναβλέπω ένα trailer της ταινίας «Ο Ειρηνικός Πολεμιστής» την οποία και θεωρώ ιδιαίτερη για αρκετά σημεία της. Και βλέπω και λίγο παραπάνω videάκια για αυτή την ταινία και νά΄το πάλι το ίδιο μοτίβο. «Πρέπει να πετάξεις τα σκουπίδια» λέει ο φιλότιμος Socrates της ταινίας και ο συμπρωταγωνιστής τσαντίζεται γιατί νομίζει ότι του λέει να πετάξει τα κανονικά σκουπίδια. Έλα όμως που εννοούσε τα σκουπίδια του νου! Τις σκέψεις. Όποιος έχει δει την ταινία θα με καταλάβει.
Και έρχομαι λοιπόν μετά από όλα αυτά και αναρωτιέμαι: Βρε μήπως μου λέει κάποιος κάτι;
Και συνεχίζω να αναρωτιέμαι αν κάθε μέρα είναι σχολείο για να μάθω κάτι. Όπως και αναρωτιέμαι αν τις «στραβές» του μέλλοντος τις δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι με τις ελλείψεις αντίληψης του παρελθόντος. Μήπως π.χ. κλείνουμε τα μάτια μας όταν βλέπουμε μια κατάσταση ή διαισθανόμαστε μια εξέλιξη. Μήπως δεν ακούμε την ίδια μας τη διαίσθηση. Είναι οι «στραβές» ατυχία ή αποτέλεσμα; Η κατανόηση που είχα μέχρι στιγμής λέει για αποτέλεσμα. Αλλά λέει και πως αλλάζει αυτό το πράγμα; Μόνιμα, ας πούμε. Και στην τελική γιατί ακόμη τις λέω στραβές; Να πάλι η σύγκριση. Μας στενοχωρεί κάτι; Είναι στραβή. Μας ευχαριστεί; Δεν είναι.
Ενδιαφέρον γίνεται…
loading...
loading...
Επανάληψη ή κάτι άλλο;
Απριλίου 17th, 2010
Παρατήρησα οτι στη ζωή μου φιγουράρουν συνεχώς τα ίδια ονόματα. Μα τα ίδια όμως. Σαν να μην ήταν όμως μόνο αυτό άρχισαν να βλέπω ότι στη ζωή φιγουράριζαν και οι ίδιες καταστάσεις. Τα ίδια διλλήματα και ανησυχίες, τα ίδια προβλήματα (!) και ανάγκες (!). Σαν να είχαν έναν ρυθμό και έναν κύκλο συνεχή που ερχόταν και ξεφυσούσε συνεχώς. Ποτέ δεν είχα ασχοληθεί να βρω γιατί συμβαίνει αυτό, μέχρι που έγινε…
Αναρωτήθηκα τότε τι σχέση έχει αυτό με την ευτυχία ή τη δυστυχία των ανθρώπων. Γιατί άραγε όλα αυτά να έρχονται ξανά και ξανά; Τι σήμαινε αυτό; Άρχισα τότε να βλέπω σιγά σιγά εμένα και τη σχέση μου με την κοινωνία. Δεν είναι άραγε αυτή ένα σύνολο από μονάδες; Δεν είμαστε η κοινωνία εμείς (που λέει και ο krishnamurti); Και πως εμείς επηρεάζουμε το σύνολο γύρω μας;
Και πηγαίνοντας λίγο παραπέρα, άρχισα να αναρωτιέμαι για την ευθύνη που έχει ο καθένας μας στο να δημιουργεί κυκλώνες αλλά και να τους σταματάει. Και όλα αυτά έμοιαζαν σαν μια ιδιαίτερη αλυσίδα που χόρευε γύρω γύρω από εμένα αλλά με εμένα μέσα. Ποιος είναι ο ρόλος μου άραγε σε όλα αυτά; Πόσο εύκολο είναι να πω «φταίει ο άλλος» και στον άλλο να δω εμένα; Και να ξέρω τι να κάνω; Το βρήκα εφικτό, αν γίνει όχι γνώση, ούτε κατανόηση αλλά πραγματική αλλαγή μέσα στον καθένα. Όμως, έτσι ήρθαν και οι μικρές χιλιάδες λεπτομέρειες του ίδιου πράγματος.
Π.χ. ποια είναι η επιρροή ενός στις διαπροσωπικές σχέσεις; Πως διαχωρίζουμε π.χ. τα φύλα; Αναθέτοντας ρόλους στο καθένα, το οποίο σημαίνει στην ουσία βάζουμε σύνορα. Τό ίδιο δεν κάνουν και οι χώρες (απαρτιζόμενες από ανθρώπους) μεταξύ τους; Βάζουν όρους στα πάντα. Και γίνονται πιο στυγνά τα σύνορα. Και το ίδιο δεν γίνεται και στις σχέσεις μας με μία/έναν σύντροφο; Με τα παιδιά ίσως;
Έτσι κάτι που έχω καταλάβει είναι ότι όταν κάποιος ψάχνει, βρίσκει. Και κάποια στιγμή αν πάνε όλα καλά, αναζητά πρώτα την ευθύνη μέσα του.
Θα πει κανείς, … ναι ναι, αν το φιλοσοφήσουμε, εκεί καταλήγει… Ίσως, αλλά φαίνεται η φιλοσοφία στους ανθρώπους να μην πιάνει. Γιατί δεν υπάρχει αλλαγή. Διαχρονικά, δηλαδή δεν υπάρχει. Το βλέπουμε γύρω μας στα πάντα. Στη φύση, στον πολιτισμό, σε όλα. Ανακαλύπτουμε πράγματα αλλά η ζωή γίνεται χειρότερη. Οι ιστορικοί λένε ότι αυτός ο ρυθμός ακμής και παρακμής υφίσταται συνεχώς. Μπορούμε να τον δούμε στις αυτοκρατορίες οποιασδήποτε μορφής. Στη Ρωμαϊκή αλλά και στη Βρετανική. Στην επιχείρηση Α και στην επιχείρηση Β. Τελικά, όμως, μήπως απλά αυτός ο ρυθμός είναι η ίδια η άνοδος και η κάθοδος της ψυχολογικής κατάστασης των ανθρώπων;
Τι λέτε;
loading...
loading...
Αγάπη… χμμμμ
Απριλίου 13th, 2010
Καλά θα ήταν να ξέρω ακριβώς τι είναι αυτό.
Επειδή όμως θεωρώ ότι δεν ξέρω, θα το προσεγγίσω από μερικά πράγματα που έχω καταλάβει ότι ΔΕΝ είναι αγάπη. Κι αυτό γιατί πολλές φορές λέμε όλοι ότι ξέρουμε αλλά αναρωτιέμαι πραγματικά αν έχουμε βιώσει αυτό που είναι πέρα από την απλή επιθυμία ή λαχτάρα.
Λοιπόν, για εμένα, αγάπη δεν είναι:
Δύσκολο πράγμα και ακόμη το ψάχνω. Αυτό, μεταξύ άλλων.
loading...
loading...
Μάτια ερμητικά κλειστά… και αυτιά τo ίδιο
Απριλίου 13th, 2010
Δεν νομίζω ότι γενικά είχα ουσιαστικά καταλάβει στη ζωή μου τι σημαίνει φιλία. Πάντα θεωρούσα ότι είμαι ένας καλός φίλος που στέκομαι και συμπαραστέκομαι σε άλλους όταν χρειαστεί προσέχοντας πότε θα δώσω κάποια συμβουλή και πότε όχι.
Κάποια γεγονότα όμως πρόσφατα μου έδωσαν την ευκαιρία να ψάξω βαθύτερα περί του τι μ πορεί να σημαίνει πραγματική φιλία και υποστήριξη. Όπως έλεγε και κάποιος δικός μου άνθρωπος «οι φίλοι με κάνουν και κλαίω, οι εχθροί να γελάω». Αυτό ήταν εύκολο να το ερμηνεύσω στο παρελθόν ως κάτι που «αυτονόητα» σήμαινε τι είναι οι φίλοι και τι οι εχθροί. Αλλά τελικά κάποια στιγμή διαπίστωσα ότι οι φίλοι είναι εκείνοι που είναι κοντά σου κατανοώντας ότι είσαι το ίδιο με αυτούς. Ότι δεν υπάρχουν στην ουσία εχθροί με την ευρύτερη έννοια, αλλά άνθρωποι χωρίς κατανόηση και ότι όλοι είμαστε ίδιοι. Διαπίστωσα ότι υπάρχει αυτό που λέμε «κακό» αλλά είναι μια άλλη περίπτωση.
Έτσι ο ένας με τον άλλον τρωγόμαστε αφού δεν καταλαβαίνουμε ότι αυτό που έχει ο ένας πολύ το έχουμε εμείς λίγο και τούμπαλιν. Π.χ. ζήλεια, περηφάνεια, και άλλα.
Το ότι είμαστε ίδιοι ήταν όμως και εκείνο που για εμένα ήταν το πιο δύσκολο εμπόδιο. Το να κατανοήσω βαθιά πως ότι έχει κάνει κάποιος άλλος, το έχω κάνει κι εγώ κάποια στιγμή. Σε αυτή ή σε άλλη κλίμακα, αλλά το έχω κάνει! Και το πιο δύσκολο είναι να φέρω μια μόνιμη κατάσταση όπου αυτή η αλλαγή γίνεται μόνιμη και συμπεριφέρομαι στους άλλους μέσα από αυτή τη γνώση.
Ίσως αυτό να είναι ένα βήμα πιο κοντά σε έναν πιο ήρεμο τρόπο ζωής.
loading...
loading...
Η αρχική ιδέα προέκυψε όταν τρεις εγκέφαλοι συντονίστηκαν με μια κοινή διάθεση να δημιουργήσουν έναν διαδικτυακό τόπο, όπου η εμπειρία των άλλων θα συναντούσε τη δική τους εμπειρία. 