Απρ 17, 2010 Άρθρο από: christos στις Απρ 17, 2010 στην Αυτογνωσία | 0 σχόλια

Επανάληψη ή κάτι άλλο;

Παρατήρησα οτι στη ζωή μου φιγουράρουν συνεχώς τα ίδια ονόματα. Μα τα ίδια όμως. Σαν να μην ήταν όμως μόνο αυτό άρχισαν να βλέπω ότι στη ζωή φιγουράριζαν και οι ίδιες καταστάσεις. Τα ίδια διλλήματα και ανησυχίες, τα ίδια προβλήματα (!) και ανάγκες (!). Σαν να είχαν έναν ρυθμό και έναν κύκλο συνεχή που ερχόταν και ξεφυσούσε συνεχώς. Ποτέ δεν είχα ασχοληθεί να βρω γιατί συμβαίνει αυτό, μέχρι που έγινε…

Αναρωτήθηκα τότε τι σχέση έχει αυτό με την ευτυχία ή τη δυστυχία των ανθρώπων. Γιατί άραγε όλα αυτά να έρχονται ξανά και ξανά; Τι σήμαινε αυτό; Άρχισα τότε να βλέπω σιγά σιγά εμένα και τη σχέση μου με την κοινωνία. Δεν είναι άραγε αυτή ένα σύνολο από μονάδες; Δεν είμαστε η κοινωνία εμείς (που λέει και ο krishnamurti); Και πως εμείς επηρεάζουμε το σύνολο γύρω μας;

Και πηγαίνοντας λίγο παραπέρα, άρχισα να αναρωτιέμαι για την ευθύνη που έχει ο καθένας μας στο να δημιουργεί κυκλώνες αλλά και να τους σταματάει. Και όλα αυτά έμοιαζαν σαν μια ιδιαίτερη αλυσίδα που χόρευε γύρω γύρω από εμένα αλλά με εμένα μέσα. Ποιος είναι ο ρόλος μου άραγε σε όλα αυτά; Πόσο εύκολο είναι να πω «φταίει ο άλλος» και στον άλλο να δω εμένα;  Και να ξέρω τι να κάνω; Το βρήκα εφικτό, αν γίνει όχι γνώση, ούτε κατανόηση αλλά πραγματική αλλαγή μέσα στον καθένα. Όμως, έτσι ήρθαν και οι μικρές χιλιάδες λεπτομέρειες του ίδιου πράγματος.

Π.χ. ποια είναι η επιρροή ενός στις διαπροσωπικές σχέσεις; Πως διαχωρίζουμε π.χ. τα φύλα; Αναθέτοντας ρόλους στο καθένα, το οποίο σημαίνει στην ουσία βάζουμε σύνορα. Τό ίδιο δεν κάνουν και οι χώρες (απαρτιζόμενες από ανθρώπους) μεταξύ τους; Βάζουν όρους στα πάντα. Και γίνονται πιο στυγνά τα σύνορα. Και το ίδιο δεν γίνεται και στις σχέσεις μας με μία/έναν σύντροφο; Με τα παιδιά ίσως;

Έτσι κάτι που έχω καταλάβει είναι ότι όταν κάποιος ψάχνει, βρίσκει. Και κάποια στιγμή αν πάνε όλα καλά, αναζητά πρώτα την ευθύνη μέσα του.

Θα πει κανείς, … ναι ναι, αν το φιλοσοφήσουμε, εκεί καταλήγει… Ίσως, αλλά φαίνεται η φιλοσοφία στους ανθρώπους να μην πιάνει. Γιατί δεν υπάρχει αλλαγή. Διαχρονικά, δηλαδή δεν υπάρχει. Το βλέπουμε γύρω μας στα πάντα. Στη φύση, στον πολιτισμό, σε όλα. Ανακαλύπτουμε πράγματα αλλά η ζωή γίνεται χειρότερη. Οι ιστορικοί λένε ότι αυτός ο ρυθμός ακμής και παρακμής υφίσταται συνεχώς. Μπορούμε να τον δούμε στις αυτοκρατορίες οποιασδήποτε μορφής. Στη Ρωμαϊκή αλλά και στη Βρετανική. Στην επιχείρηση Α και στην επιχείρηση Β. Τελικά, όμως, μήπως απλά αυτός ο ρυθμός είναι η ίδια η άνοδος και η κάθοδος της ψυχολογικής κατάστασης των ανθρώπων; 

Τι λέτε;

Επανάληψη ή κάτι άλλο;8.8104